باید از ذوق بپرم هوا و شعر  ِ چهار صفحه ای بسرایم و تکنوایی  ِ شبانه ی ساعت ها را میهمانش کنم ؟

از ذوق بپرم هوا که شناسنامه ی رقیه خاتون را به نام  ِ حاج مالک الدین  ِ مالکی سند زده اند و کنج  ِ دنج  ِ آشپزخانه را پشت  ِ قباله اش انداخته اند !!!

یا علی مراد  ِ بی چاره، دوازده سال  ِ آزگار است بین   ِ علی و مرادش مانده و روزی دوازده مرتبه با خود می اندیشد کاش مادرش علی صدایش می کرد تا اینقدَر لعن و نفرین هایش دامن گیر  ِ مراد  ِ بی مرادش نشود !!!

یا چطور است از خوشحالی یکی از خنده های طاقت فرسای زن  ِ همسایه را قرض بگیرم و هرجا گدایی، آواره ای، بی خانمانی، مزدوری، مظلومی، تنهایی، دورافتاده ای، از خود بیگانه ای، با خود ناآشنایی، چیزی دیدم، یکجا سر بکشم !!!

اصلا می خواهی همین جا، روی همین ثانیه های گشنه، نفس نفس خوشحالی بالا بیاورم تا درخت های خشک  ِ باغچه رویای گل و گیسو را قِی نکنند میان  ِ حوض  ِ ماهی ها و ماهی  ِ قرمز  ِِ حوضمان از اضطراب  ِ ضرباهنگ  ِ سال  ِ نویی دیگر، از خاطره ی تنگ و تور و ترانه، سنگفرش   ِ حیاط را انتخاب نکند !!!

یا می خواهی قاب کنم لب هایم را تا نواده گانم بدانند من از فرط  ِ اینهمه یکرنگی بی رنگ شده ام

تا نوه ی کوچک  ِ پسر  ِ بزرگم، هر وقت ذهنش پریشان  ِ بی مصرفی  ِ مداد رنگ  ِ سپیدش شد، دستش را بگیرم و بگویمش پرتره ای از من بکشد، روی کاغذی سپید، با مداد  ِ سپیدش تا بی رنگی هیچ وقت از یادش نرود !!!

اصلا بگذار تا یادم نرفته اسمم را پشت  ِ تمام  ِ رویاهایم بنویسم تا بی خود و بی جهت بی قراری  ِ دریا را به ماه نسبت ندهند و هل هلکی دندان هایم را هرچند ثانیه سی و دو بار نمایان کنم تا همه بفهمند چقدر آخرین جرعه ی لیوان  ِ خالیَم مستم می کند، چرا که مرا به یاد  ِ آخرین نگاه  ِ گوسفند  ِ قربانی می اندازد و کیف می کنم از این همه خون و روشنی و سبکباری !!!

اصلا گوسفند را چه به زنده گی !!!

تنها حق  ِ مُهر و موم شده ی من است که که چارقد  ِ گُلدار به سر کنم و پاهای حاج سخیف الدوله را میان  ِ حوض  ِ ترانه بشویم تا خون  ِ قربانی بدرقه ی راهش شود !!!

وای که اینهمه دلخوشی پاک هوش و حواسم را برده، وگرنه تا خود  ِ صبح برایت از قصه ی گل و گُواه و شمع و بی صدایی  ِ خاک سبد سبد پیشکش می آوردم

تا باورت شود بی گواه به آخرین تصویر  ِ ثبت شده ی میلادم، سین  ِ سیب را کِش نداده ام به امتداد  ِ گردن  ِ بلورینم و سی و دو دندان  ِ ردیف بی جهت نجهیده اند بیرون از آرواره های لقم !!!

نشستم و به ذهن  ِ دیوانه ام فشار آوردم تا شعری چهار صفحه ای بسراید تا اگر بعدها، عکسم را روی سنگی، کنار  ِ شمعی، پشت  ِ مُهر  ِ باطل شد ِ شناسنامه ای، جایی دیدی، بر اینهمه خوشحالی  ِ بی دلیل خُرده نگیری !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!