امشب هم ، کم کم ، بی رمق ، آرام آرام ، خسته ، می گذرد ...
آسمان ِ آبی ِ لاجوردی ِ قصه های کودکانه که بر فراز ِ زمین دامن گسترده بود ، عبوس ، خشن و سیاه ، چماق به دست ، زمین را می پاید ...
ماه بانوی ِ نقره فام ِ تمام ِ شب های زیبای کودکی ، پریده رنگ و خسته ، گویی بر سیاهی ِ آسمان مصلوب شده ...
دقایق همدیگر را هل می دهند و جلو می روند ...
گمانم آنها هم چون من از این ماراتن ِ بی پایان ، سرگیجه گرفته اند ...
تا ساعاتی دیگر سپیده سر می زند ...
و این یعنی اینکه یک روز دیگر طی شد ...
باز هم مثل ِ همیشه ... مثل ِ دیروز و حال وفردا ..
چرا زمان نمی ایستد ؟

/ 0 نظر / 4 بازدید