دلم گرفته از این روز و روزگار چه سخت ...
چنانکه نیک برآنم که بر ببندم رخت ...
از این دیار ، از این خاک ، از این خراب آباد ...
از این زمین ِ توپ گونه ی گردنده خو شوم آزاد ...
از این زمان و زمین و زمینیان ، همه کس ...
دگر درازنای ولادت مرا همینجا بس ...
دلم گرفته ز هرکس و بیشتر ز خودم ...
که اینهمه نامردمی ببینم و بر آن فروببندم دم ...
دلم گرفته از این چرخ ، از این سرای درشت ...
که تا که خنجری نزنی ، تکه نان نیاوری تو به مشت ...
میان ِ اینهمه بیهوده زیستن به عبث ...
برای زیستنم یک دلیل من را بس ...
که خانواده ی من از برای من همه کس ...

/ 0 نظر / 8 بازدید