به سرزمین ِ تنم

هر دستی به نیاز آمد ،

نساخت و ویران کرد !

خاک ِ نارس ِ این دیار

پُر است از شَتَک ِ نامیرای بوسه های مسموم و

پرسه گردی ِ خواب آشفتگان ِ بی هدف . . .

چرا نمی خواهی باور کنی بیمار ِ کوچکم :

جاده ی بین ِ راهی

مقصد ِ هیچ مسافری نیست . . .

 

 

/ 2 نظر / 16 بازدید
رضوان

سلام! خیلی وبلاگت رو دوست دارم! شاید بگم هر روز بازش میکنم و هر روز یک ماه از ارشیوت رو میخونم! کارت عالیه! واسه تنوع عکس هم بذار... عکس ها هم بیانگر احساس قشنگت میتونن باشن پاینده و شاد باشی الهام عزیز. ارادتمند تو ... رضوان

نینا

وای این یکی خیلی عالیه عزیزم !!!!!!!!!!!!!! عین حقیقت ه !! مسافرای بی مقصد موندنی نیست ان کاش بفهمم............... کاش دلم بفهمه ... عالیه.. هی می خونمش !!