من . تو و یک استکان خاطره ...

یکدم آسوده ام نمی گذارد

این غده که چرک کرده این جا ؛

همین جا ، زیر  ِ پوست  ِ سرم

یادگار  ِ واپسین باری که موهایم پریشان شد در باد

و رویاهایم مرا به باد دادند ،

                                               خاکستر نشده ...

موهایم را کنار بزن

این زلف را که گره خورده با طعم  گس  ِ لب هایم

سرگردان تاب می خورد میان  ِ خطوط  ِ کج و معوج  ِ صورتی چروک

...

با توام ، کنارش بزن !

.

.

.

نترس !

نمی خواهم دستانت را با نوازش آشناکنم که این مایه هراسانی ...

تنها کنارش بزن ، بدون  ِ مهر  ، بدون  ِ هرچه که نامش دوست داشتن است

...

بیا و خطر کن !

می خواهم خودت درش بیاوری

همین غده را که چرک کرده این جا ؛

همین جا ، زیر  ِ پوست  ِ سرم ...

درش بیاوری و بیندازیَش در الکل  ِ خاطرات و بگذاریَش روی میز

تا فاصله ای باشد بینمان به اندازه ی یک استکان خاطره ...

؛ اگر خوش خیم بوده باشد و تمام  ِ وجودم را فرا نگرفته باشد

                                                                               تک تک ِ سلول ها

                                                                                   ذره ذره ی هستی ام را ؛

آری ، اگر خوش خیم بوده باشد ...

تا هربار که می بینمش

بی اختیار دستم را بالا بیاورم ، در امتداد  ِ خطوط  ِ کج و معوج  ِ صورتی چروک

از طعم  ِ گس  ِ لب ها گذر کنم

موهایم را کنار بزنم

دست بکشم بر پوست  ِ سرم

و زخم بردارد تنم از سوزش  ِ خاطرات

...

حالا بیا و خطر کن !

موهایم را کنار بزن ؛

بی مهر ، بی هرچه که نامش دوست داشتن است ؛

تنها این غده را دربیاور ...!

/ 4 نظر / 5 بازدید
...

غده های موذی لعنتی خاطرا ت ....

ته مانده های یک مرد

یادگاری پریشانی زلفت را زیر پوستت مدفون کن چاکراه چشمانت دیر یا زود تصویر رویاهای کودکی ات را به خواب می بیند

حسام

تک تک سلولهای ذهنت سل گرفته اند وسرفه امان نمی دهد غده/دمل/چرک/ کلیشه ای نهادینه در قلب مغز استخوان راستی من خیلی اون شعر اندیشه فولادوند رو دوست دارم من بی رمق ترین نفس این حوالی ام