هنوز امید دارم ...

در این برزخ ، در این بیراهه ، این بیغوله ی تار ...

 میان ِ این بیابانی که هر گل بوته سانی می شود خار ...

هنوزم ته امیدی در دلم هست ...

به آن روزی که بتوان چشم را آسوده بربست ...

میان ِاین نوای  قارقار ِ تیره شامان ...

هنوزم هست ، امیدی به بانگ ِ بلبلی در هر بهاران ...

 میان ِ این تلاطم های مواج ِ سیاهی ...

هنوزم هست امیدی برای تکه چوبی ، پاره ریگی ، تکیه گاهی ...

میان ِ این عبث خاکی که شوریده ز ِ اشک ِ چشم ِ غمخور باغبانی ...

 هنوزم هست امیدی به بر دادن ، شکوفا گشتن ِ تک نونهالی ...

میان ِ سینه های خالی از مهر و مروت ...

هنوزم ، آری ، آری ، هست امیدی به قلبی بی کران و صاف همچون آسمانی ...

که گر امیدواری هم بمیرد ...

دگر بر جای می ماند چه از ما ؟! ...

 همین خاکستر ِ خاموش از آتشفشانی ...

/ 0 نظر / 5 بازدید