دلم گرفته ای دوست ...

 

خواب بودم وقتی آمد .

مانند ِ همیشه، نوزادوار، بی دریغ خواب را در آغوش کشیده بودم ؛

مثل  ِ همیشه بعد از ساعت ها اشک، چشمان ِ بی گناهم آرام گرفته بودند ؛

پاورچین پاورچین آمد ...

اول پِلک هایم را گشود ؛

در سفیدی  ِ بی دریغش چه را می جست ؟!

بعد نوبت  ِ لب ها بود ؛

دست ها ؛

پاها ؛

قلبم ...

کوله بارش را پر کرد و رفت

دزد  ِ آرامش ...!

 

/ 2 نظر / 17 بازدید
رامین

آنکه ما را اينگونه نا آرام ساخته، خود آرامش بخش است. اين هم خاصيت حقايق بزرگ است كه متناقض به نظر آيند. يادش كن الهام جان. يادش آرام بخش دلهاست [گل]

عاشق کوهستان

سلام[گل]