۱......۲.........۳...

آماده.....

          حرکت......

                                 شروع.....

می دویم بی آنکه بدانیم کاین مسابقه را پایانی مقدر نیست..... نبوده.... نخواهد بود.....!!!!

می دویم و می دویم و می دویم.... کسی به ما نگفته بود که مسابقه را نه تنها جایزه نیست بلکه به حکم برنده یا بازنده شدن مستوجب کیفر نیز می شویم.....

خورشید طلوع می کند.... غروب می کند..... زمان به جلو می رود.... پیر می شویم..... و باز می دویم......

و ناغافل از آنکه هر مسابقه ای را پایانی سزاست........ آنقدر سرگرم این ماراتن زندگی می شویم که یادمان می رود یک روز نیز باید ایستاد.....

مگر می شود سوت پایان مسابقه را نشنید و به را ه خود ادامه داد؟!!!!    اما  من را و تو را و همه را ....آیا این پایان سزاست که همچون چهار پایانی فاقد هر گونه استباط و شعور-چیزی که سالهاست مردمان با آن بیگانه اند- فقط نعره شادی سر دهیم به این امید واهی که من شعور همه آفاق هستم؟!!!!!!!!

چه شعوری وقتی مرا وا نمی دارد که ۱ دقیقه از هر روزم را اختصاص دهم به اینکه بیاندیشم که امروز چه دری را فراروی اندیشه ام گشوده ام؟!!!!!!!

اندیشه.... چه واژه ی غریبی.... !!!!!

شاید هم بهتر است اینگونه نباشد....... اینگونه خود را به زحمت تفکر انداختن شاید در این دو روزه ی عمر بی حاصل راهی بس جاهلانه باشد....

نمی دانم.... هیج نمی دانم ... شاید هم به قول استاد فقید ؛زنده یاد پناهی؛ :

                                     "انسان آسانسورچی فقیری است که چرخ تراکتور می دزدد"

                                                                                                                        

                                                                                              

/ 0 نظر / 11 بازدید