من در این روزها ...

حضور  ِ خلوت  ِ قاصدک ها  و سکوت  ِ بی باورشان  ، به اندازه ی بی اندازه گی  ِ بی

بعد  ِ لحظه ای که درآنم  ، غم آلود است ؛

...

سکوت  ِ یخ زده ی این شب  ِ ولگرد  ِ بی اعتماد ، به اندازه ی بی باوری   ِ نفرت آور  ِ

لحظه ای که درآنم گریه آلود است ؛

...

طنین  ِ طاقت فرسای ساعت  ِ دیواری  ِ شیاد ، به اندازه ی بی معیاری  ِ غول آسای

لحظه ای که درآنم تب آلود است ؛

...

من ، خود ، این روح  ِ خسته ی برباد ، به اندازه ی بی انتهایی  ِ احمقانه ی لحظه ای که

درآنم ، آلوده ست ؛

...!

آخ ، این همان است ؟

همان دخترک  ِ شورانگیزی که می گفت : * " زنده گیم ماهی برای شب های غبارآلود

است ؟ "

پس چرا ، این روزها و بی شک تا همیشه ، اینسان

خسته ، تنها ، بی سبب ، درد آلود است ... ؟

 

 

* پی نوشت >>  کوچک که بودم ، سالهای خیلی دور ، زمانی که ده سال بیشتر

نداشتم ، فارغ از تمامی  ِ چیزهایی که زنده گی می نامندش ، سرشار  ِ هرچه زیبایی

در دنیا ! شعر که نه ، باوری بی اندازه خوشرنگ نوشته بودم بر کاغذ  ِ سپید  ِ

معجزه آسای تنهاییم که حاصلش این چند خط بود :

" زنده گی دریچه ای ست به جاده های مه آلود  ؛

و زنده گی  ِ من رویایی ست برای دل های غم آلود ؛

و زنده گی  ِ من ، ماهی ست برای شب های غبارآلود ؛

و زنده گی  ِ من ، خورشیدی ست برای شهرهای ابرآلود ؛

و زنده گی  ِ من ، شادمانی ست برای صورت های اخم آلود ...  "

٧٩/٣/٢

/ 3 نظر / 12 بازدید
...

بی سبب در آلود نیست....

...

سبب دار درد آلود است درد سبب دارد دلیل دارد حتی اگر کتمانش کنیم...