یک عمر،

تکیه گاهم لوکیشن هایی با دیوارهای متحرک بود و زمین  ِ زیر  ِ پایم

نهنگی خفته که جزیره اش می پنداشتم !

تقصیر  ِ من نیست اگر دوستی ات را به دندان  ِ مقیاس

محک می زنم
 
بر من خرده نگیر ؛

زاده ی اعتمادم

بزرگ شده ی هراس . . .
 
/ 1 نظر / 3 بازدید
دست یخی

عمری ست بزرگ شدنت را نظاره می کنم مردی که هنوز روی زمین است.. پیر ِ آن روزهای دور..