سبک ، مواج ، آبی و دل انگیز ...
به سان ِ کودکی آرام خفته ست ...
ورا این آبی ِ آرام و زیبا ...
به دوران ِ طلایی فام ِ خیلی دور برده ست ...
کنار ِ ساحلی آرام و زیبا ...
نشسته کودکی ساعات ِ طولانی همانجا ...
تمام ِ همت ِ زیباش را او ...
به سان ِ هدیه ای آورده با خود سوی شن ها ...
یکایک ، برج های ماسه ای می ساخت در اوج ...
نبود او را غمی از آنکه کاخش می گسست از هم به یک موج ...
هزاران بار قلبی ماسه ای را ...
به دست ِ کوچکش بر شن می آویخت ...
چو قلبش همسفر با موج می شد ...
صدای خنده اش با آبی ِ دریا می آمیخت ...
و حالا پیرمردی ترد و باریک ...
کنار ِ آبی ِ دریا نشسته ست ...
در افکاری قشنگ و دور غرق است ...
دو چشمش در حصار ِ گودی ِ عینک ببسته ست ...
گمانم از گذشت ِ روزگاران سخت خسته ست ...
تو گویی رخت ِ خود ، از اژدهای پیر ، این دنیا ببسته ست ...
همانسان خسته ، با چشمان ِ بسته ، بر لب ِ ساحل نشسته ...
کم و کم کم ، تن ِ بی جان ِ او را موج های دور بردند ...
و اینسان هم تمام ِ صفحه های بودنش یک یک ورق خوردند ...
و در انجام ِ کار ، این پیرمرد ِ قصه ی ما ...
کنار ِ کاخ ها و قلب هایش ...
وجودش را برای یادگار ی داد دریا ...

 

/ 0 نظر / 3 بازدید