واپسین درد

 

در شبی مهتابی ...

که خنک بادی و شاداب نسیمی برپاست

در کنارش چو همیشه غمی و غصه ای از دست  ِ قضا هم آنجاست

در چنین غمزده شب ، غمزده حال

                    در خلال  ِ سپری کردن  ِ ساعات و نفس هایی مملو ز  ِ ملال

و چنان غرق در افکار  ِ پریشانی و این زنده گی  ِ رو به زوال

...

چه هوس انگیز و رویایی ست ، خاتمه بخشیدن

                                         به سرانجام  ِ تقلای پر از نکبت در این گودال

خاطراتم  را در صندوقی انداخته ام

با خود خواهم برد

...

شاید آنجا باشد جایی ؛

که دگر زحمت  ِ پنهان شدن  ِ اشک نباشد از کس

من توان می خواهم و شهامت چندی

تا همینجا غزل  ِ بدرود را دوره کنم

تا که این مرگ غزلواره ی من باشد و بس

...

 

 

پی نوشت >> زمان : ٢:۴١ بامداد

 

/ 2 نظر / 5 بازدید
سیب

این مرگ غزلواره نوزادی می زاید هر شب باز و نوزادان باز نوزادانی مثل ققنوس از خاکستر هم بر میخیزند بی نر و ماده