خسته شدم از این توالی لحظه های متزلزل تکرار ...
خسته شدم از این شاهنامه ی پر شقاوت ِ زنده گی ...
خسته شدم از این دلهای دیو صفت ِ آدمیان ...
خسته شدم از این بازی ِ بی مروت ِ روزگار ...
خسته شدم از تکرار ِ مکرر ِ تمام ِ خسته گیهایم ...
و التیام بخش ِ تمام ِ خسته گیهایم ، مرور ِ مکرر ِ رویاییست در سر ، و امیدی در دل ...
رویای جهانی با مردمانی زیبا کردار ، زیبا گفتار و زیبا رفتار ....
و امید ِ روزی که در آن رنج کشیدن بدون ِ شکوه کردن ، یگانه درس ِ زنده گی نباشد ...

/ 0 نظر / 3 بازدید