بی نیازی . . .

چشمهایم را در می آورم ؛

من بی چشم نگاه کردن را آموخته ام ،

چرا که آبستن  ِ هزاران فانوس  ِ روشنم ، بی نیاز  ِ آفتاب  ِ سنگینسر . . .

گوشهایم را کر می کنم ؛

من بی نیاز  ِ گوش شنیدن را  یاد گرفته ام ،

چرا که درک  ِ سکوت  ِ چشم های پرفریاد را به هزاران نعره ی دروغین  ِ سبکسرانه ی

حنجره های توخالی نمی فروشم . . .

دهانم را می دوزم ؛

من در سکوت سخن گفتن را می دانم ،

چرا که خنجر  ِ کلمات  ِ ناگفته ام همانسان کاریست که سکوت  ِ پر شماتت  ِ شبهای

خیانت . . .

پاهایم را قطع می کنم ؛

من با بال  ِ استغنا پرکشیدن را از برم ،

چرا که زمین  ِ زیر  ِ پایم سست است و آسمان  ِ رویاهایم بی کرانه . . .

آری . . .

بی چشم ، بی گوش ، بی دهان ، بی پا

...

                                    من در بی نیازی امتداد یافتن را توانا ام

                                                                         و ادامه می یابم

                                                                              ادامه می یابم

                                                                                 ادامه می یابم . . .

 

 

 

/ 2 نظر / 4 بازدید
ملودی

سلام وبلاگ خیلی‌ قشنگی‌ داری پست خیلی‌ قشنگی‌ بود

سیب

نیکبختی بی نیازی ات را امتداد ده که نیازمندی امان از وجودت می برد