بیا سفر کنیم به گذشته ....

به خنده های بی دلیل ...

 بهانه های بی دلیل ...

به تاب بازی ...

به شوق اوج گرفتن در آسمان ...

به سرسره ...

 به سقوطی که همیشه آسان تر از صعود بود ....

 به الاکلنگ ....

 که همیشه ترسی همراه با شهامت با خود داشت ....

 به دویدن های بی وقفه روی سنگفرشهای باغ ِ محتشم ....

بیا شهامت ِ راه رفتن روی ِ جدول ِ خیابان را دیگرباره تجربه کنیم ....

بیا دوباره کوچک شویم ....

آنقدر کوچک که خیلی چیزها را نفهمیم ...

 آنقدر کوچک که هیچ سوالی نداشته باشیم ....

 آنقدر کوچک که بتوانیم بی دلیل بخندیم.....

بی دلیل بگرییم ....

 آنقدر کوچک که بتوان حرف ِ راست را فقط از ما شنید ....

بیا فردای نیامده را فراموش کنیم و خاطره ی قشنگ ِ گذشته و رویای زیبای اکنون را به سودای

سرابگونه ی آینده نفروشیم ....

ولی حیف که نهیب ِ تو دیگر بزرگ شده ای نمی گذارد ..........

/ 0 نظر / 13 بازدید