من ...

من آن ستاره ی خاموشم

که در سیاهی  ِ شب گم شد

در انزوای شبی خسته

جدا ز  ِ توده ی مردم شد

من آن کسم که ندانستم

ز  ِ رمز و راز  ِ جهان جز هیچ

کسی که خسته شده دیگر

از این دو راهه ی پیچاپیچ

من آن ترانه ی بی آوا

در ازدحام  ِ سخن هایم

شلوغ ، عاصی و طغیانگر

گهی به مورچه دلسوزم

گهی چو طوفان ویرانگر

من از تبار  ِ سکوت و شک

در انتظار  ِ یقین ، فریاد

صدای ناله ی من گم شد

میان  ِ زوزه ، هیاهو ، باد

نه آن درخت  ِ سپیدارم

که سرکشیده بر افلاک است

نه آن گیاه ِ تهی از رنگ

که سجده گاه  ِ تنش خاک است

میان ِ صد گره ِ مبهم

نخی ز  ِ جنس ِ باد بود دستم

در این کشاکش  ِ بی پایان

به جستجوی خودم هستم ...

 

 

/ 0 نظر / 4 بازدید