آسمان نشانه ی پاکی ...
دریا نوید ِ طراوت ...
گلها نماد ِ محبت ...
درخت نمایانگر ِ سرسبزی ...
و
کوه تلالو ِ یک عظمت ...
و اینهمه معنای زنده گی ست ...
و اینها یکسر خوار می شود در جایی که پاکی ، طراوت ، محبت ، سرسبزی و عظمت ، با پلشتی ، مرده گی ، سیاهی و عجز جایگزین شود ...
پس بگذار انسان را از گذرگاه ِ تاریخ خط بزنیم تا این ها همه باشند ...
بی انسان ....
آری ، بی انسان ...
چرا که این زمین را دیگرگونه انسانی بایسته است که عاشق ِ عشق ورزیدن باشد ....
از نفرت متنفر باشد ....
و سرافرازانه پا بر قله ی پاکی نهد ...
تا شایذ زنده گی مفهوم ِ تباه شده اش را دیگرباره بازیابد ....
 

/ 0 نظر / 5 بازدید