هم بغض ...

 

زوزه می کشد شغال بی چاره  در پس  ِ تقدیر  ِ درهای بسته اش ؛

زوزه می کشند شغالان  ِ بیچاره در پس  ِ تقدیر  ِ درهای بسته شان ؛

هرشب ، تا سپیده ی صبح

سمفونی  ِ غم انگیز  ِ ناله ای ممتد ...

گویی زوالش را آه می کشد .

و من ، این جا ، روی این تخت ، پشت  ِ این در ؛

گوش می دهم به زوزه اش و جنونم را روی کاغذ آه می کشم ،

.

.

.

چقدر خوب است که شغال نشدم ؛

حالا که بغل بغل بغض و جنون را روی کاغذ می آورم باز تنها و خسته ام ؛

وه که اگر روزی ناچار به زوزه ای ناتوان قناعت می کردم ... !

چقدر خوب شد که شغال نشدم .

شغال   ِ بیچاره ... !

 

پی نوشت :

مکان :  نه انسانی ، نه خانه ای ، نه صدایی

تا چشم کار می کند جنگل است و سرسبزی و طبیعت

زمان  :  ۴ صبح 

/ 1 نظر / 5 بازدید
آیدا

سلام دوستم از وبت خوشم اومد بیا به منم سر بزن[گل]