نمی دانم

 من نمی دانم که بر دلها چه رفت ....

از چه رو مهر و محبت از جهان هم رخت بست ....

راه و رسم  ِ قوم ِ پاک ِ آریا ...        

 اینچنین نابود شد ، از هم گسست ....

دوستی یک وا‍ژه ی مستعمل ِ بدنام گشت ....

دشمنی آنسوتَرَک بر تخت ِ شاهی برنشست .....

من نمی دانم که انسان را چه شد ....

کاینچنین قلبش به نیکی پشت کرد ....

از بدی کردن چه سودی دید او ....

کاینچنین در هر کجا بد پیشه کرد ...

از چه رو هستی همه یکسر برایش تلخ شد ...

یا چرا جز درد و رنج و بی کسی ....

هرچه گشت او در جهان پیدا نکرد.....

کاخ های آرزویش از چه رو ویرانه شد ....

وارد آمد هر دم او را از جهان ِ پرخیانت یک گزند ....

از چه رو با دلخوشی بیگانه شد ....

در پی هر خنده اش آمد هزاران زهرخند ....

من دلیل ِ این عقوبت ها نمی دانم که چیست ....

لیک می دانم که مخلوقی چو انسان زار نیست ....

این اگر شهنامه ی پر راز و رمز ِ زندگیست ....

پس به حال ِ ما در این شهنامه باید خون گریست .........

 

                                                                                                     

                                                                                         "Written By Me"  
/ 2 نظر / 4 بازدید
رضا

سلام این روزا خیلیا شعر میگن, یکیش خود من! ولی شعر واقعی سروده نمیشه مگر به قلم شاعری با قلب و روح پاک از این حیث فک میکنم شما شاعر خوبی میشین این شعرتون به نظر من یه شعر معمولی نبود,عالی بود فقط یه نکته:انسان زار نیست! موفق و سرافراز باشید.

الهام

سلام. ممنون از نظرتون. و مرسي از اينكه از شعرم تعريف كردين. راستش من راجع به وزن شعري و اين حرفا مطالعه ي زيادي ندارم در نتيجه اينايي كه مي نويسم زياد اسم شعر نمي شه روش گذاشت... بيشتر يه جور حسم نسبت به محيط اطرافمه... در هر صورت ممنون.